Eyvah yaş 26!

Yaşınız:
25'imi bitirdim 26'dan gün aldım ama daha 26 yaşında değilim.. 

    Derlerdi de inanmazdık(m) güler geçerdik.
Hala gülüyorum ama içeride bir yerlerde nasıl yani yaa nasıl geçti bu kadar
zaman diye kıpırdayan bir şeylere engel olamıyorum. Bu yaşta belki bir çok şeyi
başarmışları düşünüp ahlayıp vahlasam mı? Bu yaşta hiç bir yere sap
olamamışları düşünüp zafer naraları mı atsam? İnanın hiç bilemiyorum, sanırım
ben biraz ondan biraz bundan alacağım. Yani Cem Yılmaz'ın da  dediği gibi
little little into the middle;). Ama yaş belirli bir noktayı geçtikten sonra
size savaş açan sadece kırışıklıklarınız değil gençler( aha hitap şeklim bile
değişti yandık arkadaş!). Çevreniz de size savaş açıyor. Başta çok sevgili
aileniz sonrasında yuvasını kurmuş yakın dostlarınız( Allah'tan ki şuanda o
aşamada çok kız arkadaşım yok:).Ailem canim, ailem balım evet her zaman da öyle
olacaklar ama annemin ağzından her zaman bal damlamıyor hani. Mürvetim konusuna
benden daha fazla takıldığı aşikar ve tabi ki anasına bak kızını al özlü sözüne
yaraşır bir şekilde kendisini ananem takip etmekte.. Ben de düşündüm taşındım
evliliğin hayatımın neresinde olduğunu (ya da olmadığını) yazmaya karar
verdim.. İyi mi yapmışım, hiç gün yüzüne çıkarmasaydım daha mi iyi olurdu onu
yazının sonunda hep birlikte anlayacağız...

   Kendimi iyi hissediyorum hiç öyle 30'a
yaklaşıyor gibi değilim hatta hiç yaklaşmayacakmışım, yaklaşırsam da bir anda
geri dönecek bir sistem varmış gibi geliyor (sanırım bir bana böyle geliyor).
Annem de gerekli sevgi gösterileriyle beni destekliyor sağ olsun. Ama bazı
anlar da olmuyor değil hani şu aydınlık anlardan. O zaman bir telaş alıyor beni
hayır sandığınız o kaç yaşına geldim evde kaldım telaşı değil bu. Yapmak
istediklerimi yaşamak istediklerimle yapamayacak olmama yaklaşma telaşı
bu..Benim hayal tasarısında olup da faaliyete geçirmek istediğim daha bir
sürü.. evet bir sürüm var. Sonrasında şunu farkettim ki kendimin yaşlanıyor
olmasına değil çok sevdiklerimin yaşlanıyor olmasına bu tedirginliğim..Evlilik
diyordun zümre eee.Eesi şu: Onlarla paylaşamayacaksam ne yapayım ben öyle
görkemli düğünü, o mutlu kareyi.

   Evliliğin gücüne inanmak için bana bir çok
sebep veren bir ailenin içinde büyüdüm ben.Şimdilerde kimsenin atlatamadığı
sınavları atlatmış bir anne babanın çocuğuyum.O yüzden evlilik, hayatımda çok
güzel olmasını, geçmesini, bir ömür sürüp gitmesini istediğim bir dönem olacak
her zaman.Kolları sıvayıp mutfağa gitsem de iki yumurtayla halledebilsem inanın
yapardım (kız arkadaşlarım bu bölüme tabi tabii deyip gülecekler biliyorum:).
Ama hayırlısı yani anlatabildim mi? 26'dan sonra işlemiyor mu hayırlısı
kardeşimm üzerime gelmeyin..Benim bir acelem yok bir "hayırlısı" daha
der geçerim orada da bir sorun yok.Anlayacağınız evlenemeyecek olmaktan değil
de evlendiğimde ya ailem yanımda olmazsa'dan korkuyorum ben..

iyi ki..?

 Aslında İyiyim Gerçekten
Bir Kere Özgür Hissediyorum Kendimi
Çapraz Yatıyorum Yatakta
Oh Be Diyorum Herşey Tamamen Benim Artık
Canım Ne İsterse Onu Yapıyorum
Ama Bazen Bilhassa Akşam Olurken Bir Tuhaflık Olmuyor Değil
Sızlıyorum…
Özlüyorum…
Resimlerini Atamıyorum Mesala.
Bakamıyorum.
Kızıyorum. Çok Kızıyorum.
Üzmek İstiyorum Seni. Canını Yakmak İstiyorum.
Sonra Yatışıyorum.
Sana Da Üzülüyorum
Ama İyileşiyorum Ya. 

İyileşiyorum..